ARIE VAN DER LAAN

ConciŽrge

Een van de leuke dingen die hij beleefd heeft, herinnert Arie van der Laan zich nog als de dag van gisteren. 's Nachts is het meestal heel rustig in de lobby van de l'Europe. Midden in de nacht kwam plotseling de lift naar beneden zakken. Toen de deuren zich openden, stond er een heer in adamskostuum in de lift. Zo te zien, zonder boze bijbedoelingen. Na gebruik van een sanitaire voorziening, was de deur achter hem in het slot gevallen!' Zonder kleerscheuren loste Arie het probleem op.

Op tafel staat een grote rode doos, waarin vele herinneringen zitten van 'Union Internationale des Clefs d'or.' Wandborden, programma's, insignes en niet te vergeten talrijke menukaarten. Een rechtgeaard horecaffer eet er goed van als hij onderweg is. Als bestuurslid van de wereldwijde organisatie van De Gouden Sleutels reisde van der Laan de halve wereld af. En nog steeds heeft hij vele internationale vrienden. Met Ronald en Nancy Reagan staat hij op de foto. Want ook de president van de VS onderstreepte het belang van deze organisatie.

Op 1 juli 1955 stapte Arie, na wat ervaring opgedaan te hebben in kleinere bedrijven, de l'Europe binnen als chasseur. Bijna heeft hij de veertig jaar volgemaakt. De neergang en wederopstanding van zijn vak 'conciŽrge' heeft hij meegemaakt. Vroeger als vice- voorzitter en tegenwoordig als Ambassadeur van 'Les Clefs d'or' maakt hij nog steeds zijn ronde langs de grote Amsterdamse vier- en vijf sterren hotels. 'Chasseur is net als piccolo een uitstervend beroep,' vertelt Arie. 'Iedereen begon als chasseur. Een goede manier om met het horecabedrijf kennis te maken. Je bent het voetveegje van iedereen. Daar word je door gehard. Na een half jaar wilde ik graag achter de portiersloge komen. Tegenwoordig zit dat samen met de receptie achter een balie. Vroeger was dat gescheiden. Hoofdportier zijn, was een functie met status. Je had de leiding over huisknechten, bagagisten, poorters, chasseurs en piccolo's. In sommige hotels verzorgde je ook de was.

In de l'Europe zwaaide Mijnheer Kist de scepter. Ik werd van top tot teen gecontroleerd als ik in dienst kwam; schone nagels, gekamde haren, schone boord. Alles moest pico bello in orde zijn. Een paar jaar later, ik was toen acht en twintig, volgde ik mijnheer Kist op. De eerste taak die ik op me heb genomen is de splitdiensten te verbannen. Het heeft heel wat hoofdbrekens gekost, maar uiteindelijk had iedereen een aaneengesloten werktijd. Tijdens mijn loopbaan is er heel veel veranderd in de horeca. Overal begon de functie van conciŽrge te verdwijnen. We verhuisden naar de balie van de receptie. En daarmee werd ook onze taak uitgebreid. We leerden gasten inchecken en met de telex en computer werken. Soms moest ik thuis eerst een kwartiertje uitblazen, voordat ik weer aanspreekbaar was. Maar als ik in mijn volkstuin mijn handen in de aarde steek, ben ik alles weer vergeten.

Er gebeurden ook wel zotte zaken, zoals de keer toen er een grote luxe partij was en we aan Leo Reijs, de oberkelner, vroegen of er voor ons ook iets te eten was. Prompt verscheen een lange rij obers met schalen in de lobby! Dresscher is de chef die ik het langst heb meegemaakt. Met Roel Akkerman ben ik nog steeds bevriend, hij heeft veertig jaar als chef patissier in de keuken gestaan. Excelsior was en is een toprestaurant. Ik heb zo lang in l'Europe gewerkt, dat de binding nooit meer weg gaat, ook al was het niet altijd koek en ei.

Als conciŽrge moet je van alle markten thuis zijn. Zo heb ik eens een Amerikaan die zeer dringend naar huis moest met een vrachtvliegtuig mee laten reizen. Een andere keer werden we gewaarschuwd dat er een vrouw spiernaakt op het balkon stond. Ze had ruzie met haar echtvriend die haar had buitengesloten. Na wat heen en weer gepraat, mocht ze weer naar binnen! Of de mevrouw die naar een bepaalde straat vroeg. Na lang zoeken bleek de straat in Brussel te liggen. 'Maar ik ben hier ook in Brussel,' verklaarde de dame. 'Kijk maar, hier in mijn reisprogramma staat dat ik vandaag in Brussel ben!' De mooiste stunt komt echter van mijn collega Jan de Vroede, een echte Amsterdammer. Op een keer werd een van onze vaste gasten gedecoreerd door de Koningin. Vol trots kwam hij met zijn medaille de lobby inlopen. Jan stoof op hem af, bewonderde zijn onderscheiding en zei: 'die heb ik ook....., maar dan van Ajax!'
foto's Arie van der Laan; Ronald Westerhof
Klik op de foto's voor een vergroting

foto Arie van der Laan: Ronald Westerhof
Arie van der Laan


l'Europe, Amsterdam
l'Europe, Amsterdam


l'Europe, Amsterdam